به فکر این دل عاشق نبودی

دل پاکی که حکم کیمیا داشت

به تو دادم ولی لایق نبودی

تو یادت هست ما بی کینه بودیم

نگهبان غمی دیرینه بودیم

چو مرغ آه با هم گرم پرواز

کلام روشن آیینه بودیم

دل غمدیده درمانی ندارد

سرشویده سامانی ندارد

گمان کردم که در پایان راهم

ولی این راه پایانی ندارد

چه کسی چشم ستاره ها رو بست

تو روزای پستی و نا مردومی

چه کسی رفت یه گوشه آروم نشست

چه کسی تو شب های دلواپسی

بی خیال توی دلش قند می شکست

وقتی هم تا سفره رو آماده دید

حق به جانب بالای کرسی نشست

شبهای دیجور و سرشار از خطر

چه کسی روی موهاش حنا می بست

روزا مثل شیر توی جبهه ها بود

نیمه شب عارف و زاهد مست مست

وقتی معبر بسته بود چه آدمی

دواطلب تو میدون مین می نشست

شب حمله کی می رفت یه خلوتی

عارفونه با خداش پیمون می بست

تا به کی باید که این چشمها روبست                    

دلمون به این خوشه خدایی هست

ماه از دامن شب می نگرد خانه ی خاک

شب پره می رقصد

با صدای خوش رود

رهزن خواب ربوده است همه

روح و جان همه ی خسته دلان

               ***

او که یک پچ پچ و یک نجوایش

موج آرامش را

از دل سرد سیه اندیشان می شکند

بی صدا می آید

       روح وجانش خسته

        کوله بارش بسته

         از همه جا رسته

نیست یاری بر او

یا همه رخت سفر بر بستند

یا تمامی خسته اند

      ****

رازها می گوید

 با که ؟!

چه رفیقی بهتر

وچه یاری خوش تر

با چه می شد گفت ؟

      درد خاری که می آزاراند

       مردم چشم پر از بارانش!!

با چه کس می شد گفت؟

       سوزش درد پر از سوز گلوش

         ****

 بی صدا می آید

می رود زاویه ای

      دنج .......

     آرام .......

     تهی از اغیار

تا بگوید فارغ

رازهای فروهشته به دل

     *****

نخل هم از غم این ناله ی ژرف

زار زار می گرید

 مرد

کاشته تخم غم و رنج و اسف

تا که شاید روزی

بذرهای غم و دردش بشود دار تنومند و ستبر

گل دهد   میوه دهد

گل غم های علی را همه کس

دیده ولمس کنند

دار غم

شاهد تاریخ شود

نمی رسد نوایی که دل شود مدهوش

نگاه کن به خورشید چگونه روی گرفت

صدای یخ زده ی جغد می رسد بر گوش

سخاوت مهتاب را نگه  کدر شده  است

نوای مرغ سحر خوان چرا شده خاموش

دلم ز انزوای محبت بهانه می گیرد

ببین که چگونه مهر را می برند بفروش

سرای سبز دلان را خزان هجوم آورد

به یمن و حرمت سبزش بهوش باش بهوش

حیف ماهی که در آن خواب رود

تن و جان را بسپارید به نسیم

حیف این پیکر رنجور و نزار

که گرش را به هوا نسپارد 

موسم خانه تکانی شده است

حیف این روح پریش

که تکانش ندهیم

تقدیم به همسر عزیزم رویا دوستدار همیشگی تو یوسف

نفسم می گیرد که هوا هم اینجا زندانی است

ارغوان بیرق گلگون بهار تو بر افراشته باش

شعر خون بار منی تو بر افراشته باش

جان گلرنگ مرا بر سر دست بگیر و به تماشا گه پرواز ببر

ارغوان این چه رازی است که هر بار بهار با عذای دل ما می آید؟؟

تقدیم به همسرعزیزم رویا دوستدار همیشگی تو یوسف

بشنويد صداي پاش داره مي آد
آّ ب و جارو بكنيد تا كه بياد

تو دلا بذر محبت بكاريد
همه جا اينه و شمعدون بزاريد


نمي دانم در اين شب ديجور چه افتاده بر جانم كه چشم هاي باراني ام هواي باريدن كرده و تلي از غصه بر سينه ام سنگيني مي كند .
دوست دارم بيايد و بر روي درياي بيقرار ديدگانم بنشيند، تا بر زورق خيال قرار گيرم و امواج بي قراري را در نوردم.
ميخواهم بيايدتا بر بالهاي پرندش جاي گيرم و در پناه شولاي فسفريش از اوج ، زمين خسته و ملتهب را به تما شا بنشينم .
تشنه ام ، تشنه ي تشنه ، و فقط نوشيدن جرعه اي از جام معرفت او لب تفتيده و وجود عطشانم را درمان گر خواهد بود.
همه ي وچودم او را تمنا مي كند .
تنها اوست كه توان زدودن غبار بنشسته بر اينه خاطرات مقدس مان را دارد و جز او اين مهم از كسي بر نخواهد آمد.
قدرت بازوان اوست كه قادر است صيقل كش و جلا دهنده زنگارهاي روح و روان باشد .

خدا كند كه باشيم و او بيايد.

تقدیم به همسرعزیزم رویادوستدار همیشگی تو یوسف